Cyna

Cyna w zbiorach muzeum składa się z zabytków począwszy od początku wieku XVII do początków wieku XX. Są to naczynia kościelne, stołowe, cechowe.

Od średniowiecza znajdujemy sprzęty cynowe w wyposażeniu kościołów w formie mis chrzcielnych, ampułek do wody i wina, świeczników, sprzętów do mycia rąk, kielichów, monstrancji.

Rzemiosło konwisarskie dostarczało również szeregu naczyń stołowych szczególnie do przechowywania napojów jak konwie, dzbany.

W XVII wieku naczynia cynowe zaczęły naśladować naczynia srebrne stylu regencji, rokoka i klasycyzmu. Faliste wybrzuszenia, fałdowania, ostre żeberkowania, które złotnicy uzyskiwali kuciem tu uzyskiwano techniką odlewania.

W XIX wieku naczynia cynowe stopniowo były zastępowane produktami fabrycznymi z porcelany, fajansu, plateru. Później jednak powrócono poprzez naśladownictwo do starych form.