Meble - barok niemiecki

Północno niemieckie mieszczańskie meble barokowe z końca XVII i początku XVIII wieku różniły się od holenderskich mebli tego okresu bogatszą plastyką profili i zdobnictwem snycerki. Ten typ pokrewny stylowi holenderskiemu w meblarstwie silnie rozwija się w miastach hanzeatyckich od Hamburga po Gdańsk i Królewiec.

Na przełomie XVII i XVIII wieku na określenie charakterystycznego trendu w meblarstwie pomorskim w Polsce ukuto termin " meble gdańskie". Charakterystyczną cechą masywnych, pełnych, podzielonych na część drzwiową i szufladową szaf gdańskich w części drzwi był płaszczyznowy motyw ramowy często owalny, silnie wysunięty do przodu. Wzbogacała je snycerka na zewnętrznych partiach mebla m.in. fryzach, płycinach pilastrach, narożnikach, kapitelach. W reliefach często wykorzystywano motyw wici akantu, pęki kwiatów, wiązki owoców, muszli, putta, przedstawienia figuralne.

Popularny był również typ szafy tzw. gabinetowej składający się z części górnej drzwiowej bez szuflad poniżej na wysokiej podstawie w formie nóg stołu w kształcie skręconych kolumn.

Stoły w tym okresie składały się z potężnych, śrubowato skręconych nóg często połączonych konstrukcją poziomą i na nich osadzonym blatem zdobionym intarsją lub wykładziną kamienną co dawało wrażenie mebla solidnego, przysadzistego.